De Zes Fasen van het Kaltstellen

Ghandi

Het stigmatiseren van mensen met een opvatting die afwijkt van de gangbare standpunten over een zeker onderwerp, is tegenwoordig niet van de lucht. In het huidige tijdperk van censuur en propaganda, bestaan er bepaalde narratieven. Wat afwijkt van die narratieven wordt vaak als suspect of onzin aangemerkt. Of erger: complottheorie. Of dit nu gaat over het klimaat, corona, migratie, MH17, president Trump of oorlogen zoals die in Syrië; het gaat om de onderwerpen waar onze mainstream media (MSM) eenzijdig over rapporteert. Eenzijdig als in ‘volgens één denkbare narratief’ zonder nuance of breder perspectief. Afwijkende en veelal kritische meningen van ‘de vrije denker’ zijn bedreigend voor een dergelijke narratief. Het zou de bevolking aan het denken kunnen zetten en zo verliest de MSM het vertrouwen van de burger. En in het ergste geval stort de narratief in elkaar. De MSM heeft zich steeds meer als poortwachter opgeworpen om narratieven zorgvuldig te regisseren en onwelkome visies daarop kalt zu stellen. Dit gebeurt vaak via een zestal fases.

Zoals Mahatma Ghandi ooit zei: First they ignore you, then they laugh at you, then they fight you, then you win. Dat zou een wenselijk scenario zijn als die uitkomst vast staat.

Fase 1: Negeren

Wat wij als tendens kunnen waarnemen in de behandeling van mensen met een kritische mening ten aanzien van een bepaald narratief, is dat zij in eerste instantie worden genegeerd. Ze krijgen geen podium in de media en er wordt niet naar een toelichting of onderbouwing van hun standpunten gevraagd. Alsof er een omerta heerst onder de MSM-journalisten.

Wanneer een afwijkende mening of theorie tractie krijgt onder een iets groter publiek, dan wordt het serieus. Er moet iets mee gedaan worden, want eenvoudigweg blijven negeren, is als een onbehandelde wond. Die gaat ontsteken. En stinken. Nu breekt een moeilijke fase aan voor de narratief controlerende machten zoals de MSM. Je wil nog steeds geen afwijkende berichten voor het voetlicht brengen, maar je wilt ook niet een inhoudelijk debat over het onderwerp. Het blijft immers een eenzijdige narratief die ondersteund moet worden, en de achilleshiel van een narratief is vrijwel altijd de inhoud. Een open en inhoudelijk debat moet zo lang mogelijk worden vermeden.

Fase 2: Ridiculiseren

The weapon of choice na de negeerfase om kritiek te smoren, is in veel gevallen het ridiculiseren van de betreffende vrije denker. Met een vileine ondertoon wordt geprobeerd de lachers, dus ook de believers van het narratief, op de hand te krijgen. Dit gaat in veel gevallen samen met het stigmatiseren van de vrije denker of inhoudelijk specialist. Zijn of haar achtergrond wordt ter discussie gesteld, er wordt twijfel gezaaid over de deskundigheid, en zijdelings worden fragmenten van het pleidooi uit verband getrokken. Een voorbeeld hiervan is Willem Engel, die kritisch is tegen de coronamaatregelen die onze overheid ons oplegt. Hij wordt geridiculiseerd in de media als dansleraar alsof hij geen verstand van zaken zou hebben. Hij heeft inderdaad een dansschool, maar wat veelal wordt weggelaten, is dat hij promovendus was in de biofarmaceutische wetenschappen en jarenlang wetenschappelijk onderzoek heeft gedaan. Nogal relevant gezien het thema. Een ander voorbeeld is de onderzoeksjournalist Max van der Werff, die zijn tanden heeft gezet in het MH17-dossier. Hij heeft al talloze onthullingen gedaan die de door de MSM geadopteerde Bellingcat narratief onderuithalen over de toedracht van de ramp. Zo heeft hij zelfs afgedwongen dat onterecht verdachte mensen niet vervolgd worden. Max is enige tijd geleden nog weggezet als “nuttige idioot” en “Kremlintrol” omdat zijn onderzoeksresultaten niet in de richting van Rusland wijzen.

Fase 3: Framen

Als ridiculiseren niet voldoende is, of het effect ervan is uitgewerkt en de vrije denker nog steeds publiek heeft, wordt de persoon in kwestie in een kwaad daglicht gezet en geassocieerd met het grote kwaad. De opvattingen van de persoon worden dan bijvoorbeeld vergeleken met extreemrechts. Het publiek wordt hier met een decennia-oude truc bediend die in de psychologie de identificatiereflex wordt genoemd. Dit is het verschijnsel dat ideeën en standpunten geïdentificeerd worden met de persoon of groep die ze uitdraagt. In dit geval wordt het echter omgekeerd toegepast. De lezer die de afwijkende standpunten van de vrije denker in eerste instantie plausibel vindt en open staat voor een debat hierover, wil zich niet identificeren met de persoon of groep waarmee zijn standpunten worden geassocieerd. Om een voorbeeld te noemen: Als Thierry Baudet een inhoudelijk standpunt heeft over energievoorziening, en hij wordt vervolgens als extreem rechts-populistisch geprofileerd in de media, dan deinst het publiek terug om Baudet’s standpunt te delen. Dit terwijl het standpunt op zich inhoudelijk valide kan zijn. Maar nee, men wil niet geassocieerd worden met extreemrechts.

Een ander voorbeeld is te vinden in de klimaatdiscussie. Een hype waarbij de massa wordt geprogrammeerd dat CO2 schadelijk is, wij als burger invloed hebben op het klimaat en het uitgangspunt dat een klimaat überhaupt niet veranderlijk mag zijn. Personen die zich sceptisch uitlaten over de klimaathysterie, worden weggezet als “klimaatontkenner”. Dit terwijl er meer dan voldoende wetenschappelijke onderbouwingen zijn dat antropogene (= hoofdzakelijk door de mens veroorzaakte) klimaatverandering geen exact gegeven is, maar een zwaar gepolitiseerde consensus. Toegegeven, fase 2 en 3 lopen soms in elkaar over en dat is in dit voorbeeld ook waar te nemen. Wat onderscheidend is, is de ondertoon die klimaatontkenner heeft. De toevoeging  “ontkenner” heeft een donkere ondertoon wegens het eerdere gebruik in “Holocaustontkenner”. Ook hier wordt misbruik gemaakt van de omgekeerde identificatiereflex.

Fase 4: Censuur

Als de voorgaande fasen niet hun werk gedaan hebben, zit er niets anders op dan de vrije denker of theorie te censureren. De aanwas van mensen die de alternatieve meningen en ideeën steunen moet gestopt worden. Anno 2020 begeven wij ons steeds vaker deze fase, gezien de geïnstitutionaliseerde censuur die wij waarnemen op mediakanalen als Youtube, Linkedin, Facebook en Twitter. Een voorbeeld hiervan is het schandaal rondom Obamagate. Wanneer je nu zoekt op #Obamagate op Twitter, tref je geen zoekresultaten aan, terwijl daar meermalen per minuut nieuwe tweets onder verschijnen. Ook onze MSM zwijgt in alle toonaarden hierover, terwijl dit enorm groot nieuws is. Minimaal van de orde Watergate Schandaal.

#Obamagate levert op Twitter geen enkel resultaat op. Dit terwijl er enorm veel over geTwitterd wordt. Pure censuur dus.

Fase 6: De heksenjacht

De laatste fase is er eentje waarvan ik hoop deze nooit mee te hoeven maken. Dit zou betekenen dat ook aan een aantal andere voorwaarden is voldaan. Een machtsgreep, buitenwerking stellen van de grondwet, de noodtoestand en alles wat er verder bij hoort zoals wij in de Kristalnacht hebben gezien. De vrije denkers die een bedreiging vormden voor de narratieven zijn vogelvrij en worden gearresteerd. Kaltgestellt. De grote angst hier, is dat er aan een aantal voorwaarden al is voldaan en andere in de maak zijn…

Fase 5: De provocatie

De oplettende lezer heeft al vastgesteld dat fase 5 en 6 zijn omgedraaid. Dit heeft een reden. De heksenjacht gaat pas van start na een grote gebeurtenis of een provocatie. Een rijksdagbrand, een 9/11, een kleurenrevolutie zoals Maidan in Oekraïene, of de situatie zoals wij die nu in Wit-Rusland zien. We noemen dit soort georkestreerde of ‘geholpen’ gebeurtenissen ook wel false flag operations. Hierbij worden schokkende gebeurtenissen, al dan niet geregisseerd of geholpen, gebruikt als excuus om draconische maatregelen in te voeren om herhaling van die gebeurtenis te voorkomen. Meestal luidt dit een inperking van burgerrechten en -vrijheden in die na het verstrijken van het gevaar nooit teruggedraaid worden. Tegenwoordig noemen we dit in newspeak het “nieuwe normaal”.

In het heden zien wij de eerste vier fases dagelijks om ons heen, bovendien over meerdere onderwerpen. Het is de vraag of fase 5 in werking treedt en daarmee fase 6. Dan zijn wij slechts een provocatie verwijderd van een gitzwart scenario.

Het vrije denken en de media – Deel 3

Censuur

De vorige twee delen (Deel 1 & Deel 2) zijn gewijd aan censuur, propaganda en de constructies en institutionalisering die worden toegepast door de overheden. Hierbij blijft de vraag openstaan: Welke agenda zit hierachter? Voor sommige onderwerpen ligt die vraag meer voor de hand dan andere. Dit geldt uiteraard voor iedere machinatie die wij in constructies en institutionalisering (legitimering) van mediabronnen kunnen herkennen. In dit derde deel over het vrije denken en de media wordt in de eerste plaats aandacht besteed aan een actueel onderwerp dat eenieder treft: Corona. Hoe kan het ook anders?

In het najaar van 2019 werd China en kort daarna de hele wereldbevolking geconfronteerd met een nieuw virus: Het SARS-CoV-2 ofwel het Coronavirus. Het bleek een zeer besmettelijk virus dat de luchtwegen aantastte, en als wij de berichten in de media moesten geloven, was het ook nog eens uitzonderlijk gevaarlijk. Toen binnen enkele maanden het virus in vrijwel alle uithoeken van de wereld opdook, kreeg het virus de status pandemie. De informatievoorziening die daarop volgde was beangstigend voor de burger, want er vielen veel slachtoffers, maar bovenal was de informatievoorziening soms tegenstrijdig en verwarrend.

Geneesmiddel of vaccin

In het tijdperk van een pandemie wordt naarstig gezocht naar een geneesmiddel of vaccin dat ons als wereldburger zou kunnen beschermen tegen de gevolgen van besmetting. Kort na de intrede van corona waren de grote farmaceutische bedrijven gestart met het ontwikkelen van een vaccin dat een preventieve werking zou hebben. Opvallend hierin was dat invloedrijke miljardairs als Bill Gates ten tonele verschenen met vurige pleidooien over de noodzaak van een vaccin. Inderdaad, niet een geneesmiddel, maar een vaccin. De eerste die de Holy Grail zou vinden, heeft letterlijk de wereld aan zijn voeten. Zonder twijfel kunnen wij vaststellen dat hier grote financiële belangen achter schuilgaan.

Vragen die dit oproept, leiden tot veel discussie. Staat de financiële druk die wordt uitgeoefend op de ontwikkeling van een vaccin niet de zoektocht naar een geneesmiddel (medicijn) dat curatief werkt in de weg? Vaccinatie heeft immers bekende nadelige effecten op de gezondheid. Zouden de investeerders in vaccins niet de overheden zelf moeten zijn in plaats van de nouveau riche miljardairs? Genoeg stof tot discussie en een aanloop naar de gebeurtenissen die volgden.

Al vroeg in het pandemische stadium van corona verschenen berichten in de media dat een circa 50 jaar oud malariamedicijn ook werkzaam is tegen Covid-1984. Diverse berichten van artsen die het middel hadden toegepast op besmette patiënten, rapporteerden hun succes. Voorbeelden van deze artsen zijn Vladimir Zelenko, Didier Raoult en de Nederlandse Rob Elens.

Huisarts Rob Elens sprak zich als eerste onomwonden uit over de werkzaamheid van hydroxychloroquine (HCQ) . Hij werd direct verguisd, maar krijgt steeds meer bijval uit de wetenschappelijke en medische hoek.

Noodzakelijk bij deze behandeling was behandeling in het vroege stadium van Covid-19 zou plaatsvinden, ongeveer in de eerste week dat de patiënt ziekteverschijnselen heeft. De zogenaamde ‘viral load’ is dan nog laag en de patiënt heeft dan nog niet de mogelijk zware symptomen. Daarnaast was het van belang dat dit medicijn, Hydroxychloroquine ofwel HCQ, werd vergezeld door zink en een antibioticum. Deze behandeling is inmiddels bekend onder de naam: Zelenko protocol. De patiënt krijgt de drie genoemde stoffen in pilvorm gedurende vijf dagen toegediend, en is vervolgens zo goed als genezen. De klinische resultaten waren verbluffend.

Constructies en institutionalisering

Over Covid-19 is de nodige propaganda waargenomen in de pers, en tevens een niet eerder in de moderne tijd waargenomen schaal van censuur. Veel berichten en YouTube filmpjes van artsen die pleitten voor het Zelenko protocol, werden direct verwijderd. Anderen pas nadat een zekere click drempel werd overschreden. Voor de iets meer dan gemiddeld geïnformeerde burger moet de desinformatie over Hydroxychloroquine zijn opgevallen.  Recent gebeurde dit bij een video van een aantal artsen die een persconferentie hielden

De inmiddels beruchte video waarin een aantal dokteren “America’s Frontline Doctors” in Washington D.C. hun mening gaven over de coronacrisis en hoe de medische wereld ermee omging. De video werd ruim 17(!) miljoen keer bekeken voordat ze door alle social media platforms werd geband. Ook werd hun website uit de lucht gehaald.

Interessant werd het, toen er een publicatie in het gerenommeerde medisch-wetenschappelijk tijdschrift The Lancet verscheen over een studie met HCQ op gehospitaliseerde patiënten. De studie was uitgevoerd door een bedrijf met kort voor deze studie slechts één medewerker: Surgisphere.

Er was gerommeld met data die niet openbaar werd gemaakt, positieve reviews over eigen werk werden geschreven op Amazon onder valse namen van medici, en naar later bleek, bestond Surgisphere uit één arts die al de nodige smet op zijn blazoen had, en enkele burgers, waaronder een professioneel naaktmodel. De snelheid waarmee de WHO haar verdere onderzoeken naar HCQ-behandelingen staakte, moet toch ook de nodige argwaan hebben gewekt, zeker gezien het feit dit is gebeurd op basis van het Surgisphere onderzoek. Na een storm van kritiek uit de medische wereld, werd het The Lancet iets te heet onder de voeten, en werd de publicatie van Surgisphere teruggetrokken. Het bedrijfje is inmiddels opgeheven.

Kort na het Surgisphere “onderzoek” verscheen een nieuwe studie in The Lancet over HCQ, dit keer uitgevoerd in het Verenigd Koninkrijk door het instituut Recovery. Ook deze studie was op uitsluitend gehospitaliseerde patiënten uitgevoerd, dus sowieso zinloos omdat het Zelenko-protocol voorschrijft om dit uitsluitend op patiënten toe te passen die in het eerdere stadium van de ziekte verkeren. Dit Recovery onderzoek bleek bovendien uit het handboek te komen van Josef Mengele, aangezien de patiënten een dodelijke hoeveelheid HCQ (twee gram binnen een etmaal) toegediend hadden gekregen.

Ook deze studie vond zijn weg naar The Lancet, waarna dit evenals eerder bij de Surgisphere studie, gretig werd overgenomen in de main stream media. Saillant detail hierbij is dat de Recovery studie mede werd bekostigd door Bill Gates. De man die gezien zijn investeringen een groot belang heeft bij de ontwikkeling van een vaccin, en des te minder bij een bestaand effectief geneesmiddel als HCQ.

Wat wij hier hebben waargenomen, is dat twee dubieuze studies met grote funding zijn uitgevoerd op een verkeerde toepassing van HCQ in zelfs levensgevaarlijke dosering. De resultaten van de studie vonden in zeer korte tijd hun weg naar een geaccrediteerd en respectabel medium: The Lancet. Vervolgens publiceerden de MSM massaal dat HCQ niet werkt, en staakte de WHO alle andere studies naar HCQ voor Covid-19. Het gevaar leek geweken voor de vaccinmakers.

In Deel 1 en Deel 2 is aan de hand van voorbeelden over de MH17- en OPCW-gebeurtenissen uiteengezet hoe propaganda constructies heden ten dage worden toegepast. De MSM heeft een impliciet geaccrediteerde bron nodig, in dit geval is The Lancet hiervoor gebruikt. The Lancet publiceert over het algemeen alleen onderzoeken van een zeker wetenschappelijk niveau. Uiteraard is The Lancet een commerciële onderneming, dus als er genoeg wordt betaald voor een publicatie, zal hier ook een onderzoek als dat van Surgisphere een kans maken. De bron van het eerste HCQ-onderzoek was ditzelfde Surgisphere. Had kort tevoren een start gemaakt in dit veld met groot budget, met een onderzoek dat de narratief ondersteunt dat de bedreiging van de vaccinatiebusiness moest stoppen. En via The Lancet zouden de resultaten hun weg wel weer vinden naar de MSM. Een handig soort ‘haasje over’ dat we steeds meer zien.

Zie je de parallel met Bellingcat dat twee dagen voor de MH17-ramp werd opgericht met veel geld?

Blijf jezelf goed informeren, en bovenal: blijf gezond!

Klik hier voor Deel 1
Klik hier voor Deel 2

De kanker van cancel culture

Het lijkt het tijdperk van de plagen en virussen, want naast COVID-1984 en miljardairs hebben we nu ook de plaag van de cancel culture. Niet toevallig ook overgewaaid vanuit de VS. Cancel culture is het fenomeen waarbij hoofdzakelijk bekende mensen worden geboycot en eigenlijk publiekelijk worden gelynched (gecanceld) vanwege een controversieel geachte mening. Onze cultuur van social media maakt het mogelijk dat binnen een mum van tijd mensen massaal op dit soort feeding frenzies induiken met soms vergaande gevolgen voor de mensen die gecanceld worden. Eigenlijk is het een extreme vorm van censuur, waarbij het niet echt duidelijk is welke grenzen nu precies overschreden worden. Wat wel duidelijk is, is dat die grenzen steeds dichterbij liggen en je ieder woord met een goudschaaltje moet wegen.

In de hele stroom van #metoo, controverse rondom blackface / Zwarte Piet, genderdiscussies en recent de hele opkomst van BLM, wordt het vrij uitwisselen van meningen en gedachten steeds meer aan banden gelegd. Waar veel culturen zich ooit beriepen op het feit dat alles in het openlijk debat besproken kon worden, zien we nu steeds meer krampachtigheid en censuur vooraf. Een vreemd soort gedachtenpolitie heeft zich in een groot deel van de Westerse wereld gestort, waarbij met name taal een bijzondere rol speelt. In de VS is dit fenomeen rond de eeuwwisseling begonnen op de universiteiten en heeft van daar zijn weg gevonden naar de rest van de samenleving. Een bijzonder onderdeel hiervan is dat taal een speciale plek inneemt; waar het niet zozeer gaat om specifieke daden die tot veroordeling leiden, wordt taalgebruik met name aangeduid als ‘agressie’. Belangrijk is dat het hier niet gaat om de intentie waarmee iets gezegd wordt, als wel de specifieke woorden die gebruikt worden. Zo worden steeds meer woorden – die voorheen in normale omgang en meestal zonder specifieke bijbedoeling gebruikt werden – opeens als vijandig en agressief gezien.

En het gaat nog een stuk verder. Als het om gender en afkomst gaat, wordt er per definitie uitgegaan van vooroordelen die ingebakken zijn bij met name ‘bevoorrechte’ groepen van de samenleving. Tegenwoordig zijn dat voornamelijk blanken en bovenal blanke hetero mannen. Zij worden als inherent racistisch en gepriviligeerd gezien omdat zij oorspronkelijk een bevoorrechte positie zouden innemen. Daarbij wordt geheel niet gekeken naar de maatschappelijke of sociale positie van die mannen. BLM in de VS geeft een voorproefje van wat ons nog in Nederland te wachten staat. Na de Zwarte Piet discussie hebben we nu weer de beeldenstorm die is overgewaaid vanuit de VS en waarbij men probeert af te rekenen met elementen van het (racistische) koloniale verleden.

Hoewel het buiten kijf staat dat er nog steeds issues zijn op te lossen omtrent ongelijkheid, discriminatie en uitsluiting van bepaalde groepen, is de manier waarop de cancel culture hier een rol speelt een zeer schadelijke. Wanneer er geen vrije uitwisseling van ideeën meer kan plaatsvinden en mensen al bij voorbaat in hokjes worden geduwd, versterk je de situatie waar tegen je zegt te vechten. Dit raar soort revisionisme en een semantische gedachtenpolitie die vervolgens ieder woord en beeld tot op atoomniveau gaat ontleden om mensen bij verstek te veroordelen en (sociaal) te berechten, brengt herinneringen naar de communistenjacht van McCarthy naar voren en eerder de heksenvervolgingen van vrouwen. De social media platforms spelen hier een extra kwaadaardige rol in door dit soort tegenstellingen alleen maar verder uit te vergroten en de partijen verder tegen elkaar op te zetten. Bepaald geen grond om er een gezond maatschappelijk debat over te voeren, waarbij je op moet letten om niet over alle lange tenen te struikelen.

Deze clip van de podcast van Joe Rogan is een interessante introductie met het fenomeen cancel culture en duikt ook dieper in de methoden die gebruikt worden om mensen impliciet in een staat van beschuldiging te stellen. Boeiend is de theorie van James Lindsay die aangeeft dat de methoden die worden gebruikt veel lijken op die van een cult of religie. Discussies op deze manier verworden tot een no win game en zorgen er uiteindelijk voor dat we er met zijn allen weinig wijzer van worden. Het enige voordeel dat ik er nog van kan zien is dat dit soort repressie op termijn vaak een vruchtbare bodem vormt voor boeiende tegenbewegingen in de kunst en muziek. Dan houden we er tenminste nog wat positiefs aan over.

De hele podcast is hier te bekijken. De moeite waard!